زبان برنامه نویسی

انواع زبان‌های برنامه نویسی می‌توانند در بخش‌ها و صنف‌های مختلف مورد استفاده قرار بگیرند و متخصصان خاص خودشان را داشته باشند. علاقمندان به برنامه‌ نویسی بهتر است برای وارد شدن به این حوزه‌ شناخت لازم را بدست آورند و ابتدا متوجه شوند که کدام یک از سطوح مختلف زبان های برنامه نویسی با آن‌ها هماهنگی دارد. زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین دو نمونه از سطح‌های زبان‌ برنامه نویسی هستند که هر کدام از آن‌ها ویژگی‌هایی دارند که آشنایی با آن‌ها خالی از لطف نیست و می‌تواند در کیفیت ورود شما به این حوزه تاثیرگذار باشد.

مقاله‌ای که در حال خواندن آن هستید و در جریان محوریت موضوع آن قرار گرفتید قرار است به بررسی زبان‌های برنامه‌نویسی سطح بالا و پایین بپردازد و تا حدی شما را با ویژگی‌ها، انواع و موارد استفاده‌ از آن‌ها آشنا کند. اگر قصد ورود به حوزه‌ی برنامه‌نویسی را دارید پیشنهاد میکنم علاوه بر مطالعه‌ی این مطلب سایت لینکدین را نیز بررسی کنید.

زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین و بررسی آن‌ها

 داشتن شور و علاقه به حوزه‌ای که در آن فعالیت می‌کنید و در آن استعداد دارید، موفقیت بیشتر و احساسات فوق‌العاده‌‌تری را برایتان به وجود خواهد آورد. داشتن یک ذهن الگوریتمیک و خوب فهمیدن و درک کردن مسئله‌‌ها از ویژگی‌های خاصی است که یک برنامه نویس باید آن‌ها را دارا باشد. همانطور که در جریان هستید زبان‌های برنامه‌ نویسی انواع مختلفی دارند که اگر می‌خواهید در آن‌ها به موفقیت و درآمد برسید باید وقت ویژه‌ای را به آن‌ها اختصاص دهید. زبان‌‌های برنامه‌نوسی سطح بالا و پایین هم باهم تفاوت‌هایی دارند که کسب نمودن مهارت‌ فوق‌العاده در آن‌ها نیازمند برنامه‌ریزی‌های خاصی است.

 زبان برنامه نویسی سطح بالا

زبان‌های برنامه‌ نویسی سطح بالا زبان‌هایی هستند که نسبت به زبان‌های سطح پایین به زبان کاربر نزدیک‌تر هستند. وقتی می‌گوییم زبانی سطح بالاست به این معنی نیست که از زبان‌های سطح پایین بسیار فوق‌العاده‌تر است، بلکه به این معناست که کار کردن با آن راحت‌تر است. زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین هر دو می‌توانند نیاز ما را برطرف کنند اما نحوه‌ی نوشتن برنامه‌ در آن‌ها با هم متفاوت است. نکته‌ی دیگری که شاید حائز اهمیت باشد این است که استفاده کردن از عبارت سطح پایین یا بالا بودن برای زبان‌های برنامه نویسی کاملا نسبی است و ممکن است نظر برنامه‌نویسان مختلف راجع‌به آن‌ها متفاوت باشد.

برخی از ویژگی‌هایی که این نوع زبان برنامه‌نویسی را از زبان‌های سطح پایین متمایز می‌کند عبارت‌اند از کاربرپسند بودن، ارائه‌ی مفاهیم در قالب‌های گرافیکی، سهولت در یادگیری و استفاده از قواعد و دستورالعمل‌ها، داشتن سرعتی کمتر از زبان‌های سطح پایین، اشغال نمودن فضای کمتری نسبت به زبان‌های سطح پایین. از زبان‌های برنامه نویسی سطح بالایی که مطرح هستند و مورد استفاده قرار می‌گیرند می‌توان به زبان‌های پاسکال، فرترن، سی پلاس پلاس، سی شارپ، پایتون، جاوا، دلفی، ویژوال بیسیک و ویژوال بیسیک دات نت اشاره کرد.

زبان برنامه نویسی سطح پایین

همانطور که بیان شد زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین ویژگی‌هایی دارند که باعث شده است کاربردهای مختلفی داشته باشند. زبان‌های سطح پایین که به آن‌ها زبان برنامه نویسی کوتاه‌تراز نیز می‌گویند به زبان سخت افزار نزدیک‌تر هستند و به دو گروه نسل اول و نسل دوم تقسیم بندی می‌شوند. نسل اول زبان‌های برنامه‌ نویسی‌ کد ماشین هستند. این زبان تنها زبان برنامه نویسی‌ای است که به طور مستقیم تحت نظر ریزپردازنده کنترل می‌شود.

این روزها برنامه نویسان دیگر از زبان ماشین استفاده نمی‌کنند زیرا مانند زبان اسمبلی به جزئیات بسیاری نیاز دارد و اگر از زبان‌های سطح بالا استفاده شود دیگر نیازی به برطرف نمودن آن‌ها نمی‌باشد به این‌صورت که نیازی نیست برای هر دستور، کد متناسبی در نظر گرفته شود. زبان نسلِ دوم همان زبان اسمبلی است که سطح انتزاع بالاتری از زبان ماشین دارد؛ ولی با وجود این سطح انتزاع باز هم ریزپردازنده‌هایی مانند دستورالعمل‌ها و ثبات‌ها مورد بررسی و توجه قرار گرفته می‌شوند.

زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین و مدل‌های اجرایی زبان‌های سطح بالا

زبان‌های برنامه نویسی سطح بالا یا مدرن برای اجرا شدن سه روش عمومی دارند که عبارت‌اند از ترجمه شده، تفسیر شده و ترجمه‌ی بین زبانی یا کد به کد. در روش ترجمه شده وقتی کدی را به زبان برنامه نویسی‌ای ترجمه می‌کنیم، تمامی دستورها پیش از اجرا شدن به فرمی که قابلیت اجرا داشته باشد تبدیل می‌شوند. در این روش ۲ نوع ترجمه داریم که یکی از آن‌ها “تولید کد ماشین” و دیگری “نمایش میانی” می‌باشد.

در روش بعدی که روش تفسیر شده می‌باشد، بعد از نوشتن کدها، خط به خط برنامه تفسیر می‌شود و به اجرا در می‌آید به این صورت که برنامه‌ی مفسر بعد از خواندن هر عبارت جریان را پیگیری می‌کند و بعد تصمیم می‌گیرد که چه کاری باید انجام شود. در واقع در این روش می‌توان گفت که ادغام کارهای یک مترجم و مفسر، عبارت‌ها را به زبان ماشین برمی‌گرداند و به اجرا می‌رساند. و بعد از تمام شدن اجرای برنامه، کدها از بین می‌روند و اگر نیاز به اجرای دوباره باشد، باید تمام مراحل دوباره تکرار شوند.

روش سوم ترجمه‌ی بین زبانی یا کد به کد است که کدهای نوشته شده در یک زبان برنامه نویسی به کدهای زبان برنامه‌ نویسیِ سطح پایین‌تر ترجمه می‌شوند؛ و دلیل این کار این است که مترجم‌های این زبان‌ها بیشتر در دسترس هستند.

کلام آخر

بررسی ویژگی زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین و آشنایی با تفاوت‌هایی که دارند را در این مطلب از سایت hatefco مطالعه نمودید؛ اگر به مطالب دیگری در این حوزه علاقه‌مند هستید می‌توانید با مراجعه به بخش مقالات برنامه نویسی، مطالبی مانند آشنایی با انواع زبان های برنامه نویسی، زبان برنامه نویسی چند منظوره و یا زبان های برنامه نویسی میانی و… را هم مطالعه کنید و اطلاعات خود را در این حوزه بیشتر کنید و در نهایت از هر کدام از آموزش‌هایی که مدنظرتان است استفاده کنید و به فعالیت و کسب درآمد بپردازید.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *